گذشت عزيزم... گذشت اون موقع كه اين دل يه مقصد داشت... گذشت اون موقع كه اسير بود... مي خواي

 دوباره اسيرش كني؟... تو؟... نه!... يادت... خيالت... خوب پس چه فرقي مي كنه؟... چرا نمي ذاري تو همين

 خيال فعليم غرق بمونم؟... حداقلش اينه كه خيالم تصوير نداره... نمي خواد دنبال كسي بگردم تا اونو زنده

 كنه... بهش تجسم ببخشه... ولي تو كه باشي و خيالت كه باشه و خودت نباشي... چه پارادوكس زشتي !...

مي دوني چيه؟... دوستت ندارم... دروغ مي گم؟... آره، دروغ مي گم!... چون تو هم دروغ مي گي... موهام

 تو دستات غرق ميشه و نگاهم تو نگاهت... ولي تو هيچي نمي گي... چي داري بگي؟... ميگي نگاهت كردم

 چون يه مژه از چشمات افتاده بود مي خواستم بگم يه آرزو كن... موهات رو كنار زدم كه جلوي چشمات رو

 نگيره... تازه اينا رو هم نگفتي!... من حدس زدم كه اگه بپرسم اينا رو جواب ميدي... هنوز هم موهام بوي

 دستاي تو رو داره... نگاهت شده خيال و خيالت شده بازي... وقتي خسته ميشم با خيالاتم بازي ميكنم... باهام

 قهر كرده... ميگه فروختمش!... به كي؟... به تو؟... خوب يعني ارزشش رو نداري؟... داري!... تو عزيز دلم

 شدي.... مدت زيادي نيست... ولي كم هم نيست... حداقل انقدر هست كه بشه دوبار قله كليمانجارو رو فتح

 كرد... باشه! قبول... دست به دست عوض ميكنيم... خيال تو با خيال من... خيالم رو ميدم به يه ثانيه از

 روياي نگاهت... صدات رو قاب ميكنم رو وجب به وجب ديوار اتاقم... مست ميكنم از عطرت... از يادت... از

 نسيمي كه حرارت نوازش دستاي تو رو بياره... اين روزا مقدسه... شايد هيچكس اين رو نفهمه... چيزي

 نيست كه بين من وتو بمونه... ولي چيزي هم نيست كه تو مغز هر كسي بره... به خودم قول دادم كه خيال

 باطل و بازيچه چندين سال گذشته ام رو طاق بزنم با يه خيال زنده و دومين تجسم واقعي... اوليش وقتي پرم

 كرد كه دستم به مغزم نمي رسيد... ولي الان در حاليكه مغزم رو تو دستام گرفتم به خودم قول ميدم كه ديگه

 غرق نشم...

    من هستم... تو هم باش... كه اگه باشي شايد منم هميشه باشم... نذار ناممكني كه قول دادم هميشه